Oświadczenia Rady Etyki Mediów:
List do środowiska dziennikarzy
Szanowni Państwo, Koleżanki i Koledzy!
Lekceważenie zasad stanowiących fundament zawodu dziennikarskiego, okazywane przez kierownictwo mediów publicznych, słusznie wywołuje poruszenie całego środowiska dziennikarzy. Wyrazem tego są między innymi oświadczenie Koła SDP działającego w TVP , dziennikarzy PR Pomorza i Kujaw, PR Kraków, PR Białystok i na temat emisji programu "Dramat w trzech aktach". Dyskusja wywołana tym wydarzeniem nie jest dyskusją o różnicach światopoglądowych. Zeszliśmy na taki poziom, że trzeba bronić prawideł warsztatu pracy dziennikarskiej i przypominać o zwykłej przyzwoitości. Ostatnio nazbyt przywykliśmy godzić się z tym, że etos naszego zawodu upada, że uczciwość barykaduje się na słabych pozycjach, a przekonanie o powszechnej wolności słowa upoważnia do tego, by w skali osobistych wyborów przystawać na kompromisy z sumieniem. u podstaw naszej słabości leży przekonanie, że w szeroko pojmowanym środowisku dziennikarskim nikomu nie zależy na przyzwoitości. Rada Etyki Mediów pragnie podkreślić, że to przekonanie jest z gruntu fałszywe. Przyzwoitość jest cicha, ale nie bezbronna. Polscy dziennikarze i ludzie mediów, którzy pragną dochować wierności zasadom etycznym przy wykonywaniu swego zawodu, nie mogą sobie pozwolić na poczucie bezradności. Powinniśmy nieustannie pamiętać, że dziennikarstwo to nie tylko zawód, ale przede wszystkim powołanie, że "wolność słowa nie jest wartością daną raz na zawsze", że wymaga nieustannych zabiegów, domaga się poświęcenia i gotowości do ofiar, a zabiegi te są naszą zwykłą powinnością. Rada Etyki Mediów apeluje o zorganizowanie szerokiego spotkania środowisk skupionych wokół Konferencji Mediów Polskich. Powinniśmy spotkać się w jak najszerszym gronie, aby policzyć się wzajemnie, zapoznać z narzędziami prawnymi i nie tylko, którymi powinniśmy bronić dziennikarskiej misji przed instrumentalnym traktowaniem. Być może należałoby także stworzyć mechanizm, dzięki któremu ci z nas, którzy mają odwagę cenić sobie wyżej podążanie za głosem sumienia niż materialne bezpieczeństwo i pozycję zawodową, nie czuli się pozostawieni sami sobie.
1 lipca 2001 r.
